Nec Plus Ultra

'Zoals HIJ het zag' Elliot Roosevelt -1947-

2011-11-06T14:03:00.000-08:00

'Zoals HIJ het zag' -Elliot Roosevelt-1947

Uit: Hoofdstuk III Van Argentia tot Casablanca
...Jij denkt dat je alleen maar uitgezonden wordt om opnamen te maken van een hoop woestijnzand en dat het zonde is van de tijd en van de film, die er aan besteed wordt. Maar zo is het niet. Bekijk het eens van deze kant: Het is toch van betekenis om te zorgen dat China kan blijven oorlog voeren?'
'Ja, dat zal wel.'
'Zonder China, als China verloren heeft, hoeveel divisies Japanse troepen komen dan vrij - en waar worden die voor gebruikt? Denk eens aan Australie, denk eens aan India - en het is zo klaar als een klontje. kijk nu eens naar het Midden-OOsten.'
'Japan ?' vroeg ik ongelovig.
'Wat belt de Japanners en de Nazi's om een reusachtige tangbeweging uit te voeren, die ergens in het Nabije Oosten z'n scharnier heeft, de Russen geheel afsnijdt, ons de toegang tot Egypte belet en alle verbindingslijnen door de Middellandse Zee onbruikbaar maakt?'
'Ja...Maar wat heeft Afrika daar mee te maken?'
'Hoe krijgen we op het ogenblik materiaal naar China?'
'Langs de Birma-Weg.'
'En als die in de handen van de Jappen valt?'
'dan per vliegtuig vanuit India.'
'Juist. Dat is de enige snelle weg. Maar dan moeten we het materieel eerst naar India brengen...'
'Ah, nu zie ik het. Door de Middellandse Zee.'
'Bekijk het nog eens uit een andere hoek. Je weet hoe moeilijk het is om scheepsladingen veilig naar de Sovjet Unie te krijgen. De route naar Moermansk...''
'Zelfmoord.'
'Daarom willen we het nu door de Perzische Golf doen. Maar zullen we dan tot in het oneindige om de Zuidpunt van Afrika moeten varen? En vergeet niet dat er zelfs op Madagascar mensen genoeg zijn die geen ogenblik zouden aarzelen om Japanse of Duitse onderzeeers hulp te verlenen. We hebben de route door de Middellandse Zee nodig. en dus..'
'Afrika. Ja, nu zie ik het. Ik snapte het eerst niet omdat ik niet begreep waarom we niet alles naar Engeland sturen en de Nazi's van daar te lijf gaan.'
'Hadden we de produktie maar vlugger op gang kunnen krijgen.'Vader glimlachte bitter. 'Hadden we maar honderd dingen eerder gedaan. Wat we weten is dit. De Chinezen doden een boel Jappen en de Russen nog meer Nazi's. We moeten zorgen dat ze daar mee door kunnen gaan totdat onze legers en onze vloten klaar zijn om een handje te helpen. Daarom moeten we beginnen met hun honderd - nee duizend - keer zoveel materiaal te zenden als ze tot nu toe van ons hebben gekregen.

^{British Pathé : 'Aid for China'}

Hoofdstuk IV
De Conferentie te Casablanca
...Ver na middernacht nam de Prime Minister afscheid. Vader was vermoeid, maar nog steeds spraakzaam en opgewonden na zijn tocht, mededeelzaam en blij me weer te zien. Ik zat op zijn kamer, terwijl hij naar bed ging en hield hem nog wakker onder het roken van twee of drie sigaretten. Niet alleen omdat ik het prettig vond hem weer te zien, maar ook omdat er een paar dingen waren die mij die avond erg verbaasd hadden.

'Heb ik mij het nu verbeeld,' begon ik, 'of maakte de Prime Minister zich werkelijk helemaal geen zorgen over de Gaulle's pruillipje?'
Vader lachte. 'Ik weet het niet. Maar ik hoop het in de komende dagen te weten te komen. Voor mezelf heb ik een sterk vermoeden'- en hij sprak zeer nadrukkelijk - . dat onze vriend de Gaulle nog niet naar Afrika gekomen is, omdat onze vriend Winston het nog niet nodig heeft gevonden om hem uit te nodigen. Ik ben er bijna zeker van dat de Gaulle op het ogenblik zo ongeveer alles zou doen wat de Prime Minister en het Engelse Ministerie van Buitenlandse Zaken hem zou vragen'.
'Waarom?'

'Belangen vallen samen. De Engelsen zijn van plan hun koloniale rijk te handhaven en het ligt in hun lijn om de Fransen te helpen hun kolonien te behouden. Winnie is een groot voorstander van de status quo, vind je niet?'
Dit herinnerde aan de discussie in Argentia, maar misschien op een hoger plan. Vader grinnikte over iets wat hem te binnen schoot.
'Wat is er Paps?'

'Ik dacht aan Mountbatten,'antwoordde hij. 'Weet je waarom Winston Mountbatten hier mee heengebracht heeft? De bedoeling is me de oren vol te toeten met argumenten die bewijzen moeten hoe belangrijk het is om landingsschepen af te staan voor Zuid-Oost-Azie.'
Verbazing en ongeloof waren op mijn gezicht te lezen.

'Nou en of,'zei hij. 'Birma. De Engelsen willen Birma heroveren. Dit is de eerste keer dat ze enige werkelijke belangstelling voor de oorlog in de Stille Oceaan aan de dag leggen en waarom? Omdat het om hun kolonien gaat!'
' Maar wat heeft dat met Mountbatten te maken?'
'Zij hebben hem uitgekozen voor geallieerd opperbevelhebber in een geheel nieuw gebied - Zuid-Oost-Azie.'

'En Europa dan?' vroeg ik. 'Hoe staat het dan met de aanval over het kanaal?
En het 'zachte onderlijf van Europa'?'

'Maak je geen zorgen. Mountbatten heeft een boel charme en hij kan aardig praten, maar ik betwijfel toch ten sterkste of hij erin zal slagen Ernie King te overtuigen. Probeer maar eens een deel van onze Zuidzee- landingsschepen uit zijn vingers te krijgen ! Of zelfs maar om landingsschepen van zijn operatieterrein naar elders te verplaatsen.'

Die geschiedenis met Birma bleef me bezig houden, al scheen vader dan ook nog zo overtuigd dat het allemaal niets te betekenen zou hebben.
'Het staat allemaal in verband met de kwestie van de Engelse kolonien,'zei vader. 'Birma - dat beinvloedt India en Frans Indochina en Indonesie - het hangt allemaal met elkaar samen. Als één er van vrij wordt, geeft dat de andere ideeen. Daarom is Winston er zo op gesteld dat de Gaulle in zijn hoekje blijft zitten. Die heeft er evenmin enig belang bij om een koloniaal rijk te zien verdwijnen als Churchill.' p67-69

p102 Vrijdag 22 januari 1943...'Hij [de Gaulle] zei, geloof ik, ook iets over de Franse kolonien?'...'Je hebt gelijk. Hij heeft duidelijk genoeg verklaard dat hij van de Geallieerden verwacht, dat ze alle Franse kolonien onmiddellijk na de bevrijding weer onder Frans toezicht zullen stellen. En weet je, afgezien van het feit dat de geallieerden nog maanden en zelfs misschien jarenlang het militaire gezag moeten handhaven in de Franse kolonien van Noord-Afrika, ben ik er nog helemaal niet met mijzelf over eens of we er wel juist aan zouden doen Frankrijk ooit zijn kolonien terug te geven, zonder dat we voor elke kolonie afzonderlijk de een of andere belofte, de een of andere verklaring verkregen hebben van wat zij nu eigenlijk ermee van plan zijn ten opzichte van het toekomstige regime.'
'Ho ho, Paps, dat begrijp ik niet helemaal. Ik weet dat kolonien blangrijk zijn - maar ze behoren tenslotte aan Frankrijk... Hoe kunnen wij dan praten over niet teruggeven?'
hij keek me aan. 'Maar hoe behoren ze aan Frankrijk? Waarom behoort Marokko, bewoond door Marokkanen, aan Frankrijk? Of neem bijvoorbeeld Indochina. De Jappen hebben die kolonie nu in bezit. Waarom was het voor hen zo gemakkelijk om dat land te veroveren? De inheemse bevolking was zo uitgemergeld dat ze dacht: alles moet beter zijn dan h et Franse koloniale stelsel! Moet een land aan Frankrijk toebehoren? Welke logica, welke gewoonte en welke historische regel is daarvoor aan te voeren?'
'Ja maar...'
'Ik praat nu over een andere oorlog, Elliot.'zei vader plotseling met scherpe stem. 'Ik denk aan wat er gebeuren zal met onze wereld als we na deze oorlog zullen toestaan dat miljoenen en miljoenen terugglijden naar een staat van verkapte slavernij!'
'en bovendien,'meende ik, 'hebben we het recht iets te zeggen. Tenslotte bevrijden wij Frankrijk.'
'Je hoeft geen ogenblik te geloven, Elliot, dat Amerikanen nu in de Stille Oceaan zouden vechten en sterven als de Fransen, de Engelsen en de Hollanders niet zo kortzichtig en inhalig waren geweest. Moeten wij hen toestaan dat allemaal nog eens opnieuw te beginnen? Jouw zoon zal over vijftien of twintig jaar precies de goede leeftijd hebben.'
'Zouden de Verenigde Volkeren - als die organisatie eenmaal tot stand is gekomen - die kolonien niet over kunnen nemen? Onder mandaat - of als beheerders voor een bepaald aantal jaren?'
'Nog één ding, Elliot en dan schop ik je eruit. Ik ben moe. Maar onthoud wat ik zeg: Als we de oorlog gewonnen hebben zal ik er uit alle macht voor werken om te voorkomen dat de Verenigde Staten in een positie worden geschoven waarin ze genoodzaakt zullen zijn de Franse imperialistische belangen te accepteren of hulp verlenen aan het Britse Rijk voor zijn koloniale eerzucht.'
Hij wees op het knopje van het licht bij de deur en daarna op de deur zelf.
...Zaterdag 24 januari
p108 'Ik zou graag één indruk met de jouwe willen vergelijken, Elliot. Eén ding zou ik graag weten.'
'Wat?'
'Ik zou graag willen weten...'Hij aarzelde en begon opnieuw. 'Zie je, de engelsen hebben de eeuwen door altijd hetzelfde gedaan. Steeds kozen zij hun bondgenoten voorzichtig en met overleg. en steeds zijn ze erin geslaagd om uiteindelijk weer aan de top te komen en in dezelfde reactionaire greep de volkeren der wereld en de markten van de wereld vast te houden aan het eind van iedere oorlog die ze ooit hebben doorgemaakt.'
'Ja...'
'Dit keer zijn wij Engeland's bondgenoot. en het is goed dat we ht zijn. Maar...eerst in Argentia, later in Washington en nu heir in Casablanca heb ik Churchill en de anderen trachten duidelijk te maken, dat, hoewel we hun bondgenoten zijn en tot aan de definitieve overwinning aan hun zijde staan, zij zich nooit behoeven te verbeelden dat we hen alleen maar helpen om hen te steunen in hun verouderde, middeleeuwse koloniale opvattingen.'
'Ik geloof dat ik begrijp wat u bedoeld,'zei ik. 'En ik geloof dat zij het ook wel begrepen hebben.'

'Nieuwe feiten over Oisterwijks verzet in '40-'45 ' in 't Kerkklokje ; 21okt.1992

2010-05-14T00:19:00.000-07:00

Kerkklokje 75e jaargang Nummer 43 -21 oktober 1992-

Nieuwe feiten over Oisterwijks verzet in ’40-‘ 45.

Komende maandag, 26 oktober, kan Oisterwijk de 48e verjaardag vieren van de bevrijding. ’t Kerkklokje grijpt dat feit aan voor een gesprek met twee prominente vertegenwoordigers van het verzet in onze woonplaats:

Bim van der Klei, tegenwoordig woonachtig in Gedrop en Mark van de Snepscheut. Het gesprek vond plaats in het woonhuis van Van de Snepscheut in Eindhoven. De oud-verzetsmannen hadden er behoefte aan om feiten en achtergronden te vertellen die een aanvulling kunnen zijn op wat er al gepubliceerd is in de twee Oisterwijkse oorlogsboeken. Bijzondere aandacht krijgt daarbij Jan Linthorst, een Oisterwijkse verzetsman die op 19 augustus 1944 in het kamp Vught om het leven werd gebracht.

Vanwege het historische belang van de feiten die Van der Klei en Van de Snepscheut kennen, heeft eerstgenoemde (die blind is) zijn verhaal op papier laten zetten door W. Tensen uit Heemstede. Het onderstaande is zowel ontleend aan dat document als aan
het bovengenoemde gesprek dat op 16 oktober 1992 plaatsvond. Van der Klei schrijft:

‘Wat nu de geschiedenis van de verzetsgroep en vooral ook de rol van ‘oom Jan’ Linthorst betreft, allereerst het volgende: In het voorjaar van 1943 was ik, samen met de student René Norenburg uit Tilburg ondergedoken bij boerenmensen in Haaren.[1][2][3]
Wij leerden daar de gebroeders Van de Weijer uit Haarlem kennen via de gemeenteambtenaren D. Visser en M. v.d. Wildenberg, die ons vieren persoonsbewijzen hadden verschaft. [4]

Geërgerd over wat er in ons land gebeurde en vrijwel tot nietsdoen gedwongen, rees ook bij ons de behoefte om verzet te plegen. Daar wij gemerkt hadden dat de beide ambtenaren op dit punt contacten hadden boven de grote rivieren, stelden wij voor ons hiermee in contact te brengen. Dit lukte. Wij kregen bezoek van twee verzetsmensen uit het noorden met wie we de diverse mogelijkheden bespraken. Het bleek dat wij te maken hadden met leden van de zogenaamde Raad van Verzet (RVV), een organisatie die wij niet kenden.

Sabotage

De mannen maakten op ons een zeer gemotiveerde en besluitvaardige indruk. Gezien ook het verloop van de oorlog ging het om meer offensieve vormen van verzet.
Wij zegden onze medewerking toe en ontvingen enige materialen, echter geen wapens. Contactman werd R. Garschagen uit Baarn, die ik bij toeval kende. Deze sprak over de mogelijkheden van sabotage maar vooral ook over een geschikte plaats voor het opslaan van en het oefenen met wapens. Norenburg en ik beloofden hem daarbij te helpen.
De beide broers Van de Weijer pleegden in die tijd enige aanslagen op materiële doelen.

Na een overval door ons op het gemeentehuis in Haaren dook ik voor korte tijd onder in Den Bosch. Men had mij verzocht daar een oefening te houden met enige groepen van de RVV voor het verbreken van telefoonverbindingen rond de stad.
Dit gelukte slechts ten dele, waarna ik onderdook in Moergestel.

Mijn distributiebescheiden kreeg ik van de plaatselijke afdeling van de Landelijke Organisatie voor Hulp aan Onderduikers. (LO), met name van de Oisterwijkers Gerrit van der Linden en kapelaan Sleegers.

Jan Linthorst

Het was intussen begin 1943 en via Van der Linden had ik mijn eerste gesprek met het verzet met de heer Linthorst (‘oom Jan') die ik als Oisterwijkse dorpeling reeds kende. Linthorst gaf mij het adres van een pastoor in Sterksel met wie Norenburg en ik een onderhoud hadden.

Via deze man kregen wij enige achtergebleven wapens uit de meidagen ’40 en het adres van de beheerder van de staatsbossen uit de omgeving. Deze man beloofde zijn medewerking aan het plan van Garschagen, die daarop de relatie overnam. Norenburg zou voortaan koerierswerk doen voor de RVV, terwijl ik zou zorgdragen voor de activiteiten in de omgeving van Oisterwijk.
Linthorst beloofde zijn medewerking, hoewel het duidelijk was dat hij reeds te zwaar was belast. Hij was niet alleen betrokken bij tal van illegale zaken, maar had ook veel moeite om zijn bedrijf, dat surrogaatzeep en –schoensmeer produceerde, draaiende te houden. Hij had ongeveer 40 werknemers in dienst die vrijwel allen weigerden om in Duitsland voor de oorlogsindustrie te werken of die daar, na hun verlof, niet wensten terug te keren. Deze mensen hadden meest valse papieren.

De directies van het arbeidsbureau en het rijksbureau voor chemische producten waren op de hoogte en gaven illegaal hun volledige medewerking. ‘Oom Jan’ Linthorst was een actieve hulpvaardige man, die, naar het mij leek, geen angst kende. De directe leiding over het productiepersoneel, met de daaraan verbonden problemen, was toevertrouwd aan Mark v.d. Snepscheut, die ook mij alle medewerking verleende.

De bedrijfsleider, Jan Brunnekreef, onderhield het contact met de diverse instanties.

Linthorst kon zijn bedrijf, i.v.m. de benodigde vergunningen en ‘Ausweise’ alleen draaiende houden als hij ook leverde aan de ‘Wehrmacht’. Hij gaf bovendien grote bedragen voor het vrijkopen van gearresteerde Nederlanders. Linthorst verzocht mij hem te willen helpen bij het transport en onderbrengen van neergeschoten, geallieerde vliegers, waarvoor hij in
diverse plaatsen in Brabant contacten had. Zo zorgde onder meer de groep ‘André’ in Sprang-Capelle voor de passage naar België.

‘Lange Jan’

Door het contact met de RVV ontmoette ik tijdens een bespreking op het kasteel in Deurne voor het eerst ‘Lange Jan’ Thijssen, voorman van de RVV. Mijn kordate vriend Martien van de Weijer en ik waren nog wel actief, maar het leek mij toch wenselijk aan het werk wat meer gestalte te geven. Tijdens het gesprek bleek dat Thijssen problemen had met het vinden van een regionale commandant voor Brabant. Hij vroeg mij in mijn gebied een verzetsgroep te vormen en wij bespraken het werk dat wij zouden doen.

Het was bekend dat de Duitsers door het gebrek aan brandstoffen grote transportproblemen hadden, waardoor veel per spoor geschiedde en dat zij op het gebied van de telecommunicatie vooral op kabelverbindingen waren aangewezen. Voor het vormen van een nieuwe groep was het gebied rond Oisterwijk zeer geschikt. Enige tijd daarna bracht ‘Lange Jan’ Thijssen samen met zijn vrouw een bezoek aan Oisterwijk. Wij hadden een gesprek met Linthorst die hem bovendien met enige zaken, zoals valse stempels en vergunningen, kon helpen. Linthorst stelde ook zijn kleine laboratorium ter beschikking voor het vervaardigen van eenvoudige fosforbrandbommen.
Thijssen bevestigde nogmaals dat sabotage aan de verbindingen, vooral wanneer de bevrijding nabij zou zijn, van het grootste belang was.
De zozeer benodigde wapens, springstoffen en een instructeur kon hij echter nog niet toezeggen. Ik woonde nu op kamers in Moergestel, waarvan het adres aan vrijwel niemand bekend was.

Visser, V.d. Wildenberg, Norenburg, Garschagen - en later ook Martin v.d. Weijer- werden gearresteerd. Mijn arrestatie mislukte omdat ik veilig was ondergedoken. V.d. Weijer kwam weer los en Garschagen overleefde de kampen. De anderen hebben wij nimmer teruggezien.

Als contact-man met Thijssen fungeerde voortaan W. Thomas uit Rotterdam. Deze had ook het losgeld van Linthorst aan de Sicherheits Dienst (SD) in Den Haag overhandigd.

Drama

De hulp aan her en der verborgen vliegers bij de terugkeer naar hun basis was van groot belang. Men verkreeg daarbij ook vele illegale contacten in allerlei plaatsen. Daartoe behoorde eveneens de familie Van Bruggen-van Moorsel te Eindhoven, die ik al voor de oorlog kende. Via dit adres kwam ook ‘Hansje’ Gerritsen, die gezocht werd en voor
wie dringend een onderduikplaats nodig was, naar Oisterwijk.[5] Linthorst stelde hem in zijn laboratorium te werk. (…)

In Juni/juli 1944 beschikten wij over voldoende mensen voor een nieuwe groep. Ondertussen was de kleine kern van die groep steeds actief geweest.
Voor hun onderdak, papieren e.d. zorgde voornamelijk de plaatselijke LO.

Omdat ik ook nog een clandestien examen moest afleggen, werd het werk mij te veel. Ik vroeg toen Wim Tensen, een oude schoolvriend uit Tilburg die al in het verzet zat, mij te assisteren. Het huis en de fabriek van Linthorst bleven voor allerlei doeleinden beschikbaar.

Op een dag kregen we bericht van Van Bruggen dat met spoed vijf vliegers moesten worden ondergebracht. Dit lukte via een contact van Linthorst in Tilburg. Tensen ging voor het regelen van het transport naar Eindhoven. Men wenste daar het vervoer in een politieauto in twee ritten na de avondklok zou plaatshebben. Het werd een drama.

De eerste drie vliegers werden zonder problemen via Oisterwijk, eerst door Van Bruggen en daarna onder leiding van Brunnekreef, naar het adres van Coba Pulskens in Tilburg overgebracht. Het tweede transport met de twee resterende vliegers, o.l.v. Brunnekreef, werd door een Duitse wegcontrole te Moergestel aangehouden en ontmaskerd. Toen de politieauto niet terugkeerde, waren wij gewaarschuwd.

Mark v.d. Snepscheut ging naar Linthorst en bezwoer hem het huis te verlaten en die dag in de bossen door te brengen. Linthorst was zeer ontdaan; hij was ongewoon nerveus en onzeker in zijn beslissingen. Hij volgde het dringende verzoek niet op, bleef thuis en werd korte tijd later gearresteerd.

Wij konden nog slechts allerlei belastende zaken, waaronder wapens, uit het huis en het bedrijf verwijderen. Wat ‘oom Jan’ bezielde, is Mark v.d. Snepscheut en mij nimmer duidelijk geweest. Hij was een goedlachse, vrolijke man, maar op zijn eigen manier zeer principieel; een vrome man ook die, naar ik hoorde, reeds in de crisisjaren verarmde en gedupeerde mensen bezocht en hielp waar hij kon. Ik acht het niet uitgesloten dat hij bewust thuis bleef en dat hij zijn troeven, die hij waarschijnlijk overschatte, heeft willen uitspelen om nog iets voor de anderen te kunnen redden. Hij heeft zich vergist.
Voor de hulp aan geallieerde vliegtuigbemanningen was er maar één straf. Jan Linthorst werd op 19 augustus 1944 op 54-jarige leeftijd, samen met enige anderen onder wie Van Bruggen en Brunnekreef, te Vught gefusilleerd. Het verhaal over de even zo moedige als hulpvaardige Coba Pulskens in Tilburg is bekend. (Zie: Rik Oerlemans e.a.: Oorlog in Oisterwijk, Oisterwijk 1984. Red.) (…)

Jan Thijssen werd najaar 1944 bij De Woeste Hoeve gefusilleerd.[Jan Thijssen werd op 8 november 1944 gearresteerd en op 8 maart 1945, samen met 116 verzetstrijders, als represaillemaatregel voor de aanslag op Hanns Albin Rauter, gefusilleerd. R.]

Cor Wortel

Bij de inmiddels gevormde, slechts ten dele bewapende verzetsgroep, voegden zich begin september via Tensen enkele illegalen uit Tilburg. In de nacht van 5 op 6 september 1944 had een succesvolle aanslag plaats op de spoorlijn van Tilburg naar Boxtel waarbij beide lijnen volledig werden geblokkeerd. Hoewel de aanslag in de daaropvolgende nacht op de lijn van Tilburg naar Den Bosch (bij Helvoirt) meer risico en spanning opleverde dan de vorige, mislukte dit vanwege de strenge Duitse bewaking van de spoorbaan. Na terugkeer van deze actie werden we bij de ingang van het dorp door kapelaan Sleegers opgewacht met het bericht dat de Duitse politie ons kwartier in het dorp had omsingeld en met hand- granaten had bestormd. Wij hadden geen uur eerder thuis hoeven te komen of we hadden in de val gezeten. Na dit voorval trokken we ons terug in de bossen, waar we betrekkelijk veilig waren. Kort daarop hadden twee van ons in de bossen een vuurgevecht met de Duitsers, waarbij Cor Wortel werd doodgeschoten.
Aangeslagen door de dood van hun vriend, trok de kleine groep Tilburgers zich terug in hun stad. (…)

Gerard van der Linden

In de dagen voor de bevrijding hadden we het contact met de landelijke commandant van de RVV verloren. Hoewel we ons nog sterk met de RVV verbonden voelden, waren we in menig opzicht steeds meer aangewezen op de LO/KP. Gerard van der Linden heeft ons voortreffelijk voorzien van voedsel, berichten e.d. Hij gaf ons ook de opdracht door van Frank (J.A. van Bijnen), landelijk sabotagecommandant van de LO/KP, tot het onklaar maken van Duitse verbindingen. Later werd van der Linden wnd. districtscommandant
van de Binnenlandse Strijdkrachten (BS) in Oisterwijk. (Zie: Leo van der Pijl: Oisterwijk na de bevrijding in Zorgvolle Tijden, Oisterwijk 1991).

In die dagen begon ook de Duitse uittocht. Ik verkende nog eenmaal het dorp en sprak met vertrekkende Duitsers. Het was duidelijk dat zij niets meer van de oorlog verwachtten.- (…)

Het was op dat moment niet te bevroeden dat onze bezetting nog bijna twee maanden zou duren.

Balsvoort

Het Duitse gezag herstelde zich snel. Tot mijn verwondering meldde zich op mijn huis adres bij mijn vader een geheime agent (H. Engel) met zender. Deze kwam uit Eindhoven en was vanuit Tilburg per ziekenauto vervoerd. Hij werd in een boerderij ondergebracht en deed van daaruit zijn werk. Wij hielden ons in de bossen beschikbaar en verbeterden
onze uitrusting door Duitse patrouilles aan te houden en ze te ontwapenen.
Voorlopig werden zij ondergebracht op de boerderij van de familie Schut op Balsvoort,
waar zich ook regelmatig onderduikers ophielden.

Toen we rond de dertig krijgsgevangenen hadden, werd ons kamp ontdekt door een verdwaalde Duitse patrouille. Het was op zo’n korte termijn niet mogelijk onze Duitse gevangenen elders onder te brengen en we moesten ze laten gaan. (…)

Het gelukte ons in het frontgebied nog een kleine brug op te blazen waarbij we gebruik maakten van door Hansje Gerritsen en Appie Nijboer buitgemaakte springstoffen.
Voorts zagen we kans een aantal belangrijke ondergrondse kabelverbindingen te vernielen. Tenslotte hadden enigen van ons een ernstig treffen met een Duitse politie-eenheid die door kordaat optreden van ‘Lange Wim’ van Enter met eerder buitgemaakte automatische wapens werd verjaagd. (…)

Kort voor de bevrijding werd de groep veiligheidshalve ontbonden. Wij kwamen met verschillende geallieerde onderdelen Oisterwijk binnen, terwijl een van ons de Airbornes naar Boxtel bracht. Allen vierden daarna in Oisterwijk hun welverdiende bevrijding.’

Tot zover het, enigszins ingekorte, op schrift gestelde verhaal van Bim van der Klei.

Wie belangstelling heeft voor het volledig document kan dat inzien bij het Streek-archivariaat, waar het heden door de redactie van dit blad is gedeponeerd.

Aanvullingen

Tijdens het interview verstrekten Van der Klei en Van de Snepscheut nog een aantal aanvullende mededelingen.

- De verzetsactiviteiten vonden nooit in de Oisterwijkse dorpskern plaats, maar juist op behoorlijke afstand. Van der Klei:
‘We wilden het de bevolking niet aandoen dat de Duitsers, uit represaille, tien mensen tegen de muur zouden zetten.’

- Het doodschieten van de gebroeders Schut zou nooit gebeurd zijn als de oorlog een normaal verloop had gehad. De bevrijders kwamen acht weken later dan verwacht werd.

- Van der Klei: ‘Wij hadden niet de bedoeling oorlogje te voeren. Het was een puur defensieve toestand. Ons doel was om vlak achter het front verbindingen, zoals bruggen en spoorlijnen, te verbreken.’

- Een van de sabotagedaden was het doorsnijden van een telefoonkabel aan het einde van de Oirschotse Dijk die via Tilburg oostwaarts liep.

- Sabotage aan Duitse vrachtauto’s, waar bommetjes ingegooid werden, gebeurde o.a.door Boy Ecurie. (Zie over hem: Wim Brugman jr.:

De verzetsman Wim Brugman in Zorgvolle Tijden, blz. 93-97).

- Mark v.d. Snepscheut, die in 1922 in Oisterwijk werd geboren, is een broer van Piet, die werkzaam is op het bureau burgerzaken van de gemeente Oisterwijk.

- Het bedrijf van Linthorst heette 'Saboena'. De fabriek heeft in Oisterwijk over verschillende panden de beschikking gehad, o.a. over gebouw 'De Schuur' aan de Hoogstraat.

Linthorst kwam in 1934 naar Oisterwijk. Aanvankelijk verdiende hij de kost met de verkoop van beelden voor kerststallen en met gevelbelettering. Jan Linthorst was niet gehuwd. Hij woonde, met twee eveneens ongetrouwde zussen, in een huis aan 'De Lind' naast Bob van Oss. Door zijn fabriek wist hij heel wat mensen te onttrekken aan de Duitse ‘Arbeitseinsatz’. Het werk bij 'Saboena' was smerig. Van de Snepscheut: ‘Wat Linthorst gedaan heeft, is geweldig ondergewaardeerd.’ Van de Snepscheut werkte aanvankelijk bij 'schoenfabriek Renata'. Nadat die in 1941 moest worden stilgelegd wegens gebrek aan grondstoffen, kon hij bij 'Saboena' terecht. Na de arrestatie van Linthorst heeft Van de Snepscheut de fabriek nog enige tijd draaiende gehouden.

- Van der Klei zegt gekwetst te zijn door de opmerkingen van burgemeester Verwiel
(zie het artikel van Leo van der Pijl in Zorgvolle Tijden) dat de daden van zijn verzetsgroep ‘kwajongenswerk’ waren. Van der Klei wil overigens geen oordeel geven over de rol van burgemeester Verwiel in oorlogstijd: 'Ik durf geen oordeel over burgemeester Verwiel te geven en ik doe het ook niet.’

-Met het geld dat Linthorst door 'Saboena' verdiende, kocht hij mensen vrij. Volgens Van der Klei heeft Linthorst, via stroman Wim Thomas, op het kantoor van de SD in Den Haag minstens twee verzetsmensen vrijgekocht. Een van hen was de directeur van het productschap voor chemische producten. Via dat productschap kreeg Linthorst de grondstoffen voor 'Saboena'.

Hier volgen nog enkele toevoegingen van de mijzelf - ik ben een neef van René Norenburg, een van de medeonderduikers van Bim van der Klei in Haaren-.

Noten :
[1] Pas in 1950 kon het Nederlandse Rode Kruis officieel bevestigen dat René Norenburg in het voorjaar van 1945 in Duitsland was omgekomen. Bekijk de video met een brief van Bim van der Klei uit het najaar 1950, waarin Bim van der Klei schrijft dat hij zich heeft voorgenomen om een onderscheiding aan te vragen voor zijn gevallen kameraden.
[2] Zie hier ook enkele foto's en brieven van René Norenburg ten tijde zijn onderduikperiode in Haaren.

[3] In 1978 stelde Bim van der Klei zijn oorlogsherinneringen op schrift in autobiografisch manuscript getiteld 'De Smalle Weg'. Lees hier de pagina's -p55t/m63- De onderduiktijd van Bim bij de familie Hoevenaars en de overval op het Gemeentesecretariaat van Haaren in de nacht van 13 op 14 januari 1944.

[4] De ' Roof-overval ' op het gemeentehuis van Haaren van 14 januari 1944, - kopie van het verslag van Martin van de Weijer uit het Nederlands Oorlogs-documentatiecentrum NIOD.

[5] In 'Vrijgevochten', de autobiografie van Hans Gerritsen, leest men in een bijlage een vroeger verslag van Oisterwijks verzet door Bim van der Klei.

windsurf

2010-03-24T23:34:00.001-07:00

- Cap d'Agde 1980 -

- Lelystad Houtribsluizen 1996? -

De Eerste Heilige communie, met het prentje van mijn oom erbij !
Top 40 van week 45 1967

'Rozenkruiser Kosmologie 'Max Heindel 1923

2010-03-18T14:52:00.000-07:00

Vergelijk M.Heindel's diagram 'de vorm van het menselijk lichaam' met het begrip 'homunculus' in de fysiologie van de hersenen. Uit: 'Fysiologie van de Mens, dr.J.Bernards&dr.N.Bouman

English version of the diagram

Uit : Max Heindel in de ‘Leer der Rozekruisers’ of mystiek christendom.
1924 ‘Gnosis’ Amsterdam, ('by permission of mrs. Max Heindel and the Rosicrucian Fellowship, an international Association of Christian Mystics, with Headquarters at Oceanside, California')

'De meeste moderne wijsbegeerten erkennen involutie en evolutie. Wetenschap, omdat zij slechts met de Vormzijde der openbaring rekening houdt, alleen evolutie. De Involutie behoort tot de Levenszijde. De Kracht in het evoluerend wezen die maakt dat de evolutie van elk individu verschilt van die van elk ander, en vrijheid laat aan het scheppende vermogen dat het ontwikkelende wezen moet opbouwen, openbaart zich als epigenesis. In de Rozekruisers Cosmologie vindt men alle drie verenigd, als onmisbaar voor een volledig begrip van de vroegere, huidige en toekomstige ontwikkeling van het Stelsel waartoe wij behoren. De Kosmische Wortel-zelfstandigheid is uitdrukking v.e. pool van de Universele Geest, de Schepper, de andere pool.'

Hoofdstuk VII. ‘De Weg der Evolutie’

Een woord van waarschuwing in verband met diagrammen, welke ter verduidelijking gegeven worden, is hier misschien op zijn plaats. De bestudeerder moet goed bedenken, dat geen enkel ding, dat tot een andereafmeting teruggebracht wordt, ooit nauwkeurig zijn kan. De afbeelding van een huis zou ons zo goed als niets zeggen, als wij nooit een huis gezien hadden. In dat geval zouden wij in de afbeelding niets anders zien dan lijnen en plekken. Het zou geen zin voor ons hebben. Diagrammen ter verduidelijking van bovenstoffelijke dingen geven nog veel minder getrouwe voorstellingen van de werkelijkheid, om de eenvoudige reden dat het huis van drie afmetingen slechts tot twee afmetingen wordt teruggebracht op de afbeelding, terwijl in het geval van Tijdperken, Werelden en Bollen, de feiten in werkelijkheid van vier tot zeven afmetingen hebben, zodat de diagrammen in twee afmetingen, waarin men ze tracht weer te geven, nog zoveel verder van de mogelijkheid van getrouwe weergave afstaan. Wij moeten voortdurend in gedachte houden, dat deze Werelden elkaar doordringen; dat de Bollen elkaar doordringen, en dat de wijze, waarop ze op het diagram afgebeeld worden, overeenkomt met het naast elkaar plaatsen van al de radertjes in een horloge, dat men uit elkaar genomen heeft om te doen zien, hoe het loopt. Willen deze diagrammen voor de bestudeerder enig nut hebben, dan moeten zij geestelijk begrepen worden; anders zullen zij verwarrend werken, in plaats van helpen. […]

Hoofdstuk VIII ‘Het Werk Der Evolutie’ - De Draad van Ariadne-

Nu wij kennis gemaakt hebben met de Werelden, de Bollen, en de Rondten, waarover de weg der ontwikkeling in de zeven Tijdperken loopt, kunnen wij het werk, dat in elk Tijdperk verricht wordt, zowel als de daarvoor gebruikte methoden, nader gaan beschouwen.
De ‘Draad van Ariadne’, die ons door het doolhof van Bollen, Werelden, Rondten en Tijdperken voeren moet, zal gevonden worden, wanneer men bedenkt en goed in gedachte houdt, dat de maagdelijke geesten, die de ontwikkelende levensgolf samenstellen, geheel onbewust werden, toen zij hun ontwikkelingstocht door de vijf Werelden van dichtere substantie dan die van de Wereld der Geestelijke Maagden begonnen. Daar het doel van de evolutie is om hen tot vol bewustzijn te brengen, in staat de stof van al de Werelden te beheersen, zijn ook de omstandigheden, belichaamd in Bollen, Werelden, Rondten en Tijdperken, overeenkomstig dit doel geregeld.
Gedurende het Saturnus, het zonne en het Maan Tijdperk en de afgelopen helf van ons tegenwoordige Aarde Tijdperk hebben de maagdelijke geesten onbewust hun verschillende voertuigen onder toezicht van de verheven Wezens, die hun ontwikkeling leidden, opgebouwd, en zijn langzamerhand wakker geschud, tot zij nu de toestand van waakbewustzijn bereikt hebben. Dit verloop noemt men ‘Involutie’.
Van nu af aan tot het einde van het Vulcanus Tijdperk zullen de maagdelijke geesten, nu onze huidige mensheid, door hun eigen streven en geniale vermogens in de vijf Werelden hun voertuigen volmaken en hun bewustzijn uitbreiden. Dit verloop noemt men ‘Evolutie’. Het bovenstaande is de sleutel tot het begrijpen van hetgeen volgt.
Een grondig begrip van het schema van planetarische ontwikkeling, zoals dit in de voorgaande bladzijden geschetst is, is van onschatbare waarde voor de bestudeerder. Hoewel sommige aanhangers van de wetten van Oorzaak en Gevolg en van Wedergeboorte schijnen te denken, dat het bezit van dergelijke kennis heel onbelangrijk en van weinig nut is, is zij niettemin voor de ernstige bestudeerder van deze twee wetten, van zeer groot belang. Zij oefent het denkvermogen in abstract denken en verheft het boven de alledaagse dingen van het concrete bestaan, terwijl zij de verbeelding helpt om boven de verwarrende verstrikkingen van het eigenbelang uit te stijgen. Zoals wij bij de bestudering van de Begeerte Wereld geconstateerd hebben, is Belangstelling de voornaamste drijfveer tot handeling, maar op onze trap van ontwikkeling, wordt Belangstelling gewoonlijk door Zelfzucht in het leven geroepen. Zelfzucht soms van zeer subtiel karakter, maar zij drijft tot allerlei soort van handelingen aan. Elke handeling, door Belangstelling gevoed, schept bepaalde gevolgen, die op ons inwerken, en bij gevolg zijn wij gebonden door handelingen, welke met de concrete Werelden verband houden. Indien onze denkvermogens zich echter met onderwerpen, als wiskunde of de studie der planetarische ontwikkelingsstadia bezighouden, zijn wij in de sfeer van zuiver Abstrcte Gedachte, niet langer onder invloed van Gevoel, en wordt het denkvermogen opwaarts gericht naar de geestelijke gebieden en naar bevrijding. Wanneer wij derdemachtswortel trekken, of getallen vermenigvuldigen of over Tijdperken, Rondten, enz. denken, dan blijft Gevoel buiten spel. […] in de wiskunde heerst Waarheid en wordt Gevoel op zijde gezet. Daarom vindt de gewone mens, die in zijn gevoelens leeft, wiskunde droog en oninteressant. Pythagoras leerde zijn leerlingen om in de Wereld van Eeuwigen Geest te leven, en zij die van hem onderricht verlangden, moesten eerst de wiskunde bestuderen. Een denkvermogen dat wiskunde bevatten kan, staat boven het gewone peil en is in staat in de Wereld van de Geest op te stijgen, omdat het niet aan de Wereld van Gevoel en Begeerte gekluisterd is. Hoe meer wij ons aanwennen om in termen, ontleend aan de Geestelijke Werelden te denken, des te beter zullen wij in staat zijn om boven de begoochelingen uit te stijgen, welke ons in dit concrete bestaan omringen, war de tweelinggevoelens, Belangstelling en Onverschilligheid de Waarheid verduisteren en ons verblinden, evenals de straalbreking van het licht door de atmosfeer van de Aarde ons onzuivere denkbeelden geeft omtrent de stand van het hemellichaam, dat de stralen uitzendt. Daarom raden wij de bestudeerder, die het vurig verlangen heeft de Waarheid te kennen, de gebieden van de Geest te betreden en te onderzoeken, zich zo snel mogelijk van de boeien van het vlees te bevrijden, als in verband met zijn standpunt van groei veiligheidshalve mogelijk is, ernstig aan het volgende zo grondig mogelijk te bestuderen, te verwerken en verstandelijke beelden van deze Werelden, Bollen en Tijdperken op te bouwen. Indien hij dien weg wenst in te slaan, zijn de studie van wiskunde en Hinton’s werk The Fourth Dimension prachtige oefeningen voor abstract denken.

Maar , we vinden wel degelijk ook een vorm van 'anti-semitisme' terug in deze cosmologie van Max Heindel:

De Christelijke leer van het Nieuwe Testament behoort in het bijzonder bij de baanbrekende Rassen der Westersche Wereld. Zij heeft vooral wortel geschoten onder de bevolking der Verenigde Staten, want daar het nieuwe Ras van het Zesde Tijdvak de eenmaking van alle Rassen ten doel zal hebben, zijn de Verenigde Staten bezig de ‘smeltkroes’ te vormen, waarin al de volkeren der aarde dooreengemengd worden, en uit deze dooreenmenging zal tenslotte het volgende ‘uitverkoren volk’, de nucleus, verrijzen.De geesten uit alle oorden der wereld, die er bewust of onbewust naar gestreefd hebben om de leerlingen van den Christus na te volgen, zullen hier geïncarneerd worden, teneinde hen in de voor die ontwikkeling geschikte omstandigheden te plaatsen.
Daarom verschilt de in Amerika geboren Jood van den Jood uit andere landen. Het feit alleen, dat hij in de westerse wereld geïncarneerd is, wijst erop dat hij bezig is zich vrij te maken van de Ras-geest, en bijgevolg is hij den vastgeroesten, orthodoxe Jood uit de Oude Wereld verre vooruit ; zoals zijn ouders dit trouwens ook reeds waren, anders zouden zij nooit het plan hebben opgevat de oude banden te verbreken en naar Amerika over te steken. Daarom is de Amerikaanse Jood de pionier, die den weg zal voorbereiden, welken zijn landgenoten later zullen betreden.
Zoo zien wij dus dat de Bijbel de leering bevat, die de Westerse volken in het bijzonder nodig hebben: dat zij een les kunnen leren uit het vreeselijk voorbeeld van het Joodse Ras, zooals dit in het Oude Testament beschreven wordt, terwijl zij uit het Nieuwe de leeringen van den Christus kunnen leeren leven, vrijwillig hun lichamen offerend als een levend offer op het altaar van Broederschap en Liefde.
(Blz.315 -316 hoofdstuk;Terug naar de Bijbel)

'Europa Mobiliseert 'Captain Basil Liddell Hart - 1937 -

2010-01-16T15:40:00.000-08:00

p. 144 / 145
..Het werkelijke doel van een oorlogvoerend land is de oorlogswil van de vijand te breken met het kleinst mogelijke materiele en geestelijke verlies voor zichzelf. Dit is een beperking van het dogma van von Clausewitz over de absolute oorlog, die in onze geschiedenis zijn praktische betekenis bewezen heeft
Inhousopgave

Hoofdstuk XI

'De vorige en de aanstaande oorlog'

‘ Hoe zal de aanstaande oorlog er uit zien?’ ‘Zal hij zoiets als de vorige zijn?’ In de huidige toestand van vrees of berustende nieuwsgierigheid waarin bijna iedereen verkeert worden deze vragen ieder, die het grimmige terrein ontgint dat somtijds’de oorlogswetenschap’genoemd wordt, bijna dagelijks naar het hoofd geslingerd. Die definitie is veel te flatteus – het keurigste commentaar daarop dat tot nog toe onder mijn ogen kwam, was van Rebecca West, die meende dat : ‘vóór de oorlog de militaire wetenschap net een echte wetenschap leek, zoiets als astronomie, maar dat het na de oorlog meer weg had van astrologie’. ( p. 153)

p. 153

p. 154 / 155

…Men mag dus aannemen dat, hoe de komende oorlog zich ook ontwikkelen zal, de oorlogsplannen zich tenminste langs gebruikelijke lijnen zullen ontwikkelen en de inleidende bewegingen volgens een vast plan zullen verlopen – een plan dat de oorlogen uit het verleden hebben aangegeven. Waarschijnlijk zal dat slechts een voortzetting zijn van wat 1918 te zien gaf, of op zijn best, wat 1919 in petto had. Bijna overal neemt men aan dat elke toekomstige oorlog beginnen zal met een geconcentreerde luchtaanval op de vijandelijke hoofdstad. Er zijn m.i. verschillende redenen die twijfel aan deze populaire zekerheid doen rijzen…

Het zou niet verstandig zijn een onbeperkt vertrouwen in de ‘internationale oorlogs-bepalingen’ te stellen. De jongste geschiedenis bewijst te duidelijk dat afspraken gebroken worden zodra ze als gevaarlijke remmen gevoeld worden door een natie die meent voor zijn bestaan te vechten, een overtuiging die dieper wortel schoot naarmate de ‘democratie’ zich ontwikkelde. Maar het zou even onhistorisch zijn de beperkende invloed van zulke afspraken geheel en al te negeren – vooral in de eerste fase van de oorlog, vóór wrijving of rampen in staat zijn geweest het gevoel van spanning te verscherpen.
Meer waarschijnlijk is dat direkt letsel voor de bevolking langs indirecte weg komen zal, door aanvallen op militaire objecten – zoals arsenalen, luchthavens en dokwerven – die in een dicht bevolkte streek liggen.
Een dergelijke dooreenstrengeling begunstigt de meest gewetenloze strijdende partij, daar hem een schone gelegenheid en een verontschuldiging geboden wordt voor een actie die een dubbele uitwerking op de wil van de bevolking zal hebben.

Brandmiddelen die met zware explosieve bommen vermengt worden, - een combinatie die een krachtiger uitwerking schijnt te hebben en in militair opzicht economischer is dan het gebruik van gas – en op licht ontvlambare objecten geworpen worden, kunnen vrij gemakkelijk een grote brand over de gehele omgeving veroorzaken.
Dergelijke branden verspreiden een paniek sneller en over een wijdere omtrek, dan het vernielen van betrekkelijk geïsoleerde woningblokken of kantoor, gelijk het lukraak bombarderen van een stad tot resultaat heeft, bereikt. (p.251)

p. 250 / 251
p. 252 / 253

De ' Roof-overval ' op het gemeentehuis van Haaren van 14 januari 1944, - copy van het verslag van Martin van de Weijer

2010-01-07T08:19:00.000-08:00

Opsporingsbericht uit het Politieblad Udenhout. Merkwaardig is het hier te lezen dat men spreekt van pistolen met lange loop en een revolver met korte loop. Uit het verslag van Martin van de Weijer zou men juist kunnen veronderstellen dat men gebruik gemaakt heeft van twee revolvers met lange loop en een pistool met korte loop (F.N.). Uit het schema van Martin van de Weijer valt immers op te maken dat men in januari 1944 in iedergeval over een revolver beschikt dat men van de veldwachter heeft gekregen op 22 september 1943 en over een F.N. pistool dat men op de 29ste oktober heeft weten te bemachtigen via Bart Vos.

In de nacht van 14 op 15 januari pleegde de verzetsgroep in Haaren, waarvan mijn oom deel uitmaakte, de overval op het Gemeentesecretariaat. In een na-oorlogs verslag van Martin van de Weijer van deze overval voegt hij bij zijn verslag van de overval, waar hijzelf aan heeft deelgenomen, het rapport toe van speurhondenbegeleider Petrus Wens en zijn hond 'Bobby' van de Speurhondenbrigade Bossschenhoofd....
Mijn oom wordt gearresteerd op dinsdag 22 februari 1944 op het station van Den Bosch nadat hij een bespreking heeft gevoerd met zijn commandant 'Paul den Bosch'. Brief van mijn grootmoeder aan mijn vader in krijgsgevangenschap over de arrestatie van zijn jongere broer René.

De 'verdwenen' strookjes uit 'Les Sept Boules de Cristal' van Hergé 1943/1944

2010-01-07T04:10:00.000-08:00

Moloch
'Dat ter ere van het beruchte afgodsbeeld der Ammonieten, de Moloch, kinderen werden verbrand is algemeen bekend. Sommige schrijvers zeggen, dat het reusachtig van afmetingen was en een op een zetel geplaatste mansfiguur met een runderkop voorstelde.
Het geheel was van brons en bevatte, behalve een in het midden gelegen stookplaats, zeven grotere en kleinere ovens, waarin onderscheidelijk verbrand werden: meel, tortelduiven, een ooischaap, een ram, een kalf, een os en een kind. De Moloch schijnt het samenstel der zeven planeten te hebben vertegenwoordigd.
p.23 'Van Heidendom tot Paganisme' Jac. P. van Term (1925)

Het strookje genummerd H-50, van de cartoon 'Les 7 Boules de Cristal' door de Belgische striptekenaar Hergé, werd gepubliceerd in dagblad Le Soir op maandag 14 februari 1944.

Voor de publicatie van het album 'Les 7 Boules de Cristal' (1948) werd de theater-scene deels hertekend door Hergé. Nu wordt, achter het geopende rode gordijn, de decorwand zichtbaar...

…Er bestaat niet zoiets als toeval; de studie van de structuur van de Hogere Werelden volgens Kabbala is niets meer dan een afspiegeling van wat je werkelijk bent.
...Je zag er een glimp van onder de vooringenomen aanname van jou beredenering dat twee totaal verschillende dingen op magische wijze aan elkaar gerelateerd bleken te zijn….
...En dat is niet zo, want de kracht achter het leven is een kompleet holistische werkelijkheid die bestaat uit wijsheid , gevoel en bedoeling en ieder deel daarvan is verbonden met ieder ander deel.
Dus uiteraard heeft alles wat gebeurt een gevolg voor ieder ander ding dat gebeurt… omdat het er al was voorbij Tijd en Ruimte, wachtend op ons….totdat wij in staat zijn het te voelen en waar te nemen.

Vanaf 16 december 1943 wordt in dagblad 'Le Soir' de cartoon 'Les Sept Boules de Cristal' van Hergé geplaatst. Dagelijks één genummerd strookje. Daags na de bevrijding van Brussel - op 2/3 september 1944- krijgt Le Soir krijgt een publicatieverbod opgelegd en wordt publicatie van de vervolgstrip afgebroken.

Als men gaat kijken naar de verschillen tussen de krantenversie en de latere albumversie van de cartoon, dan is er een opmerkelijk 'fenomeen' dat achter een gordijn verborgen blijft in de originele krantenversie.
Sinds de publicatie van het album 'Les 7 Boules de Cristal',in 1948, wordt het rode gordijn geopend afgebeeld en wordt de decorwand achter het podium zichtbaar. Men ziet er, tegen een blauwe achtergrond, een vleermuis afgebeeld en 'Het zegel van Salomon'.

'Het Zegel van Salomon'

Dit Zegel staat voor de verbintenis tussen water en vuur, tussen ziel en geest, tussen zwavel en kwik. De twee overlappende driehoeken symboliseren het verbond tussen hemel en aarde, de eenwording. Ondanks dat de figuren elkaars tegengestelde zijn, worden ze een met elkaar, gaan ze in de ander op. De zes punten van de ster komen overeen met de eerste 6 dagen van de Schepping en geven de 6 alchemistische richtingen aan: noord, oost, zuid, west, boven en beneden. Eén staat symbool voor de Ouroboros, die ingesloten is in zichzelf. Twee is voor vuur en water. Drie is de drie-eenheid. Vier is voor de vier elementen. Vijf is het kwintessens. Zes is kwik.
Uit : 'Sneeuwwitsprookje'

Uit: Drieoek, Delta en Davidsschild ; studien over algemene en Joodse vrijmetselarij door Jac. P. van Term, 1931, Hilversum

Symboliek van de vleermuis

In de iconografie is een vleermuis het symbool van de gepersonifieerde nacht.
De maan geldt als een belangrijke energiebron voor het magische werk. De Maan wordt gepersonifieerd als 'de godin' (van de nacht), net zoals de Zon gepersonifieerd wordt door 'de god' (van het licht). Bij de oude Romeinen was dit de god Apollo .
Zoals bekend doorloopt de Maan een cyclus die start bij nieuwe maan (volledige duisternis) waarna ze in kracht en zichtbare oppervlakte toeneemt tot volle maan en vervolgens weer afneemt naar nieuwe maan.
Wicca maakt gebruik van rituelen ter bekrachtiging van een zeker doel of van een verandering.

• Rituelen bij toenemende Maan
Bij toenemende Maan neemt de energie toe en derhalve is dat de meest geschikte periode om energie te geven aan zaken die naar je toe komen (persoonlijke groei, nieuwe plannen, succes, huwelijk, etc.)

• Rituelen bij afnemende Maan
Bij afnemende Maan neemt de energie af en derhalve is dat de meest geschikte periode om energie te geven aan het uitbannen of voorkomen van negatieve dingen (ziekte, oude gewoonten, etc.)

Bekijk ook deze informatieve website over De cyclus van de zon en de maan.

Strookje H-44 van de cartoon 'Sept Boules de Cristal', afgedrukt in Le Soir van maandag 7 februari 1944.
Ontmoeting met generaal Alcazar hetgeen ons verwijst naar het Kuifje-album 'Het Gebroken Oor' Dit Kuifje-avontuur verscheen aanvankelijk wekelijks in 'Le Petit Vingtième' van 5 dec. 1935 tot en met 25 febr. 1937.
- Tintin reist naar de zuidamerikaanse republiek San Theodoros op zoek naar een gestolen fetisj-.

Volgens de 'Geschiedenis-scheurkalender' van vorig jaar is dit Kuifje-avontuur ontleend aan een waar gebeurd gegeven.

Het stripverhaal verwijst naar de oorlog tussen Paraguay en Bolivia om de Gran Chaco, 1928-1935. Lees : ' The Gran chaco War ' voor een gedetailleerd verslag of het korte verslag : De 'Chaco-oorlog'

De theater-scene met de waarzegster 'Yamilah' - verschenen in Le Soir in januari 1944, vertoont een gelijkenis met het plot van John Buchan's boek ' The Thirty-Nine Steps ' (1914) en de film van Alfred Hitchcock ' The 39 Steps '
De laatste verdwenen strookjes bestemd voor 'Le Soir' de dagen direkt na de bevrijding van Brussel ( ter vergelijking met het thema van 'The 39 Steps'en de actuele gebeurtenissen aan het westelijk front):

Rascar Capac 'Hij-die-het-vuur-uit-de hemel-ontketent' werd door Hergé geïntroduceerd in strookje H-87 van de cartoon 'Les Sept Boules de Cristal'. Strookje H-87 werd -volgens mijn berekening- op 28 maart 1944 gepubliceerd in dagblad Le Soir.

' Democratie en Wereldvrede ' Radioboodschap van Z.H. Paus Pius XII gehouden op de vooravond van Kerstmis 1944

2010-01-04T03:00:00.000-08:00

De Religie van de Kosmische God - als grondslag van een nieuwe cultuur - door Egbert Smedes

2009-12-31T01:07:00.000-08:00

p. 56 / 57
p. 58 / 59
p. 60 / 61
p. 62 /63

p. 64 / 65
p. 66 / 67

p. 68 / 69
p. 70 / 71
p. 72 / 73

Olof Dagen 5,6,7 Sept. 1941

2009-11-18T23:16:00.000-08:00

Jaarboekje St. Olof 1940-1941

Mededeling van Prof. Dr. Cobbenhagen aan 'gedemobiliseerde studenten in de zomer van 1940', 28 januari 1942

'Groenenboekje 1941'

Kaart Corpsvaardigheidseisen voor Lichamelijke Geoefendheid Sportclub T.S.C. St. Olof

Team-opstelling Interacademiaal Hockeytournooi december 1941 of 1942?

Brief uit de Scheveningse gevangenis mei 1944 waarin mijn oom schrijft 'een ding staat vast, voor langen tijd zal het niet meer zijn'

Als u de onderstaande link aanklikt, dan speelt er een videoopname die ik gemaakt heb in de kamer van mijn ouderlijk huis waar ik veel van de brieven, foto's en documenten uit de studententijd van mijn vader, en de nalatenschap van zijn broer, gevonden heb: Programmaboekje 14e Dies-Natalis St. Olof 1942 In het programmaboekje trof ik een brief aan die bestemd was voor mijn vader waarin mijn oom schrijft dat hij geschrokken was toen hij het nieuws had gehoord dat mijn vader, en de andere Nederlandse officieren die gehoor hadden gegeven aan de oproep van de Duitsers om zich te melden, krijgsgevangen waren genomen. Aansluitend op de videobeelden plaatste ik een serie foto-opnamen van de 'onaangeroerde' kamer van mijn oom die - waarschijnlijk door mijn vader- zijn gemaakt in februari 1949.

14e dies Natalis programmaboekje 'St. Olof' 1942 /Gedenkschrift St. Olof 'In memoriam fratrum'

2009-11-17T05:11:00.000-08:00

"Mochten wij eerst Olof's ideaal van eenheid noemen, zonder Olof's ideaal van : de Waarheid, zouden wij over het andere nooit gesproken hebben, want..........(p7)
[0]
[1]
[2]
[3]
pagina [4] ontbreekt
[5]
[6]
[7]
[8]
[9]
[10]
[11]
[12]
[13]
[14]
[15]
[16]
[17]
[18]
[19]
[20]
[21]
[22]
[23]
[24]

Zowel mijn vader als ook mijn oom waren in de oorlog lid van St. Olof. In 1941 worden zij verzocht om deel te nemen aan de bijeenkomsten van de 'studentenwerkgemeenschappen'van de 'Nederlandse Unie'.[Lees hier]

'Laatste Berichten' uit: 'in memoriam fratrum' Viking, Allerzielen 1945

Gedenkschrift 'St.Olof': 'Dit gedenkschrift is niet bedoeld als een verheerlijking van wat de meesten onder heldendom menen te moeten verstaan, noch van het soldateske in onze gevallen makkers. Neen, die verafgoding is aan ons volkskarakter volkomen vreemd...'

Brief uit de Scheveningse gevangenis van 26 april 1944 waarin mijn oom schrijft : 'een ding staat vast, voor langen tijd zal het niet meer zijn.'
Het loopt echter geheel anders af. In 1945 ontvangen mijn grootouders een
brief van Arie Post waarin hij verteld hoe hij hun zoon zijn maanden in Duitse gevangenschap - tot aan zijn noodlottig transport, in februari 1945 - heeft meegemaakt.

Foto Studenten-schermvereniging

[video ] :
Impressie van de kamer van mijn vader. Programmaboekje 'Dies-natalis 1942' bevat een geschreven kopie van een brief die mijn oom aan mijn vader stuurde direkt nadat mijn vader in krijgsgevangenschap werd afgevoerd in mei 1942.

De emigratie van een oorlogsleer : von Clausewitz en zijn nieuwe Amerikaanse adepten, J.R. Evenhuis , journalist

2009-03-04T09:58:00.000-08:00

“Het oorlogsprobleem is heden ten dage weer zo uitsluitend tot een probleem van morele aard gemaakt dat men zijn hart moet vasthouden. Want steeds wanneer dat het geval was ontweek men in feite het oorlogsprobleem. Er wordt dan teveel opgelost met wenselijke ethische perspectieven. Een ware analyse van het vraagstuk vindt niet plaats, en lijkt ook niet nodig aangezien het ethische perspectief de dingen zo prachtig op een rijtje zet dat zelfs de beste analyse daarbij maar stumperwerk wordt.
En daarmee was men weer niet veel wijzer. Het ontheft ons van de plicht te trachten het oorlogsprobleem ( overigens elk probleem ) naar plaats en tijd te analyseren en daarmee een bepaald concrete bijdrage te leveren. Deze taak wordt steeds ondankbaarder, te meer daar het ethische perspectief weliswaar nog niet erin is geslaagd oorlogen onmogelijk te maken maar wel al een soort ban over die analyses heeft gelegd. “(p.28)

...De werkelijkheid is altijd anders, aldus brengt von Clausewitz zijn pupil zeer duidelijk aan het verstand, en daarom raadt hij hem aan liever de krijgsgeschiedenis te bestuderen dan zich al te veel met theorieen af te geven. Niet krijgsgeschiedenis in handboekvorm - daartegen waarschuwt von Clausewitz hem - maar zo feitelijk mogelijke verslagen van significante krijgsgebeurtenissen, ook wanneer die, historisch gezien, niet eens zo belangrijk waren. Daaruit valt voor een jongeman, die de oorlog nog niet zelf heeft beleefd, het allermeeste te leren omdat het ten slotte op morele kwaliteiten aankomt. Deze , en niét fraaie theoretische uitgangspunten, beslissen over overwinning of nederlaag...(p.18)

...Men neemt tegenwoordig vaak zo voetstoots aan dat intellectuelen altijd het minste bloed wensen te vergieten, en militairen het meeste, dat het goed is eens erop te wijzen dat de zogenaamde totale oorlog van oorsprong zeker geen idee is geweest van de mensen die er professioneel mee te maken hadden...
...Het is zeer de vraag wie bijvoorbeeld meer voor de goede afloop van de Tachtigjarige oorlog hebben gezorgd: de burgers in de steden, hoe militant zij ook waren, of de vreemdelingen die Maurits en Frederik Hendrik wisten te charteren en die het eigenlijke werk tegen de Spaanse troepen deden. (p.17)

Aan al deze toestanden kwam dus na 1789 een einde. Napoleon bezegelde dat te velde en von Clausewitz heeft met zijn Vom Kriege daarbij de invloedrijkste theoretische interpretatie gegeven.
Zijn boek is in de eerste plaats een polemiek tegen de oude 'manoeuvre-oorlog' met zijn gecompliceerde regels. En al vocht hij dan zelf tegen Napoleon, voor hem was deze de grote vernieuwer die hij zelfs 'der Kriegsgott' doopte.(p.18)

De principes van de krijgskunst zijn erg eenvoudig en volkomen te begrijpen met het gezonde verstand. Alhoewel bij tactiek wat meer speciale kennis komt kijken dan bij strategie is ook die kennis zo beperkt dat zij nauwelijks met een andere wetenschap kan worden vergeleken. Geleerdheid en diepzinnigheid zijn er dus niet voor nodig, noch zelfs veel begrip, afgezien van een talent voor krijgslisten. Men heeft lang het tegendeel van dit alles volgehouden maar dit was uit een misplaatst gevoel van eerbied voor deze zaak en had ook te maken met de ijdelheid van auteurs die erover hebben geschreven. Een onpartijdige beschouwing kan ons slechts dit leren.

p. 16 / 17
p. 18 /19
p. 20 /21
In zekere zin las ik op p.22 van het aan ons uitgereikte stencil 'de motivatie' van mijn keuze voor het officiersvak terug.
p. 22 / 23
p.24 / 25
p. 26 / 27
p. 28 / 29

De Vier Apocalyptische Ruiters door René Smeets 1940

'De Spirituele gebeurtenis van de 20ste eeuw; de occulte Dimensie van de jaren 1933-1945',een imaginatie Jesaiah Ben Aharon

In 1941 werd mijn oom student aan de Economische Hogeschool te Tilburg. Mijn vader was reeds aan die studie begonnen nadat hij was gedemobiliseerd na de nederlaag van het Nederlandse leger in 1940. Beide waren zij lid geworden van de studentenvereniging St. Olof. Hier kun je enkele documenten uit die periode bekijken.
In februari 1943 was mijn oom na een razzia op studenten een poosje ondergedoken in Verviers.

Brief van mijn oom uit Verviers aan zijn familie. In de rechtermarge staat dat hij toch 'liever officier wordt'. De brief heb ik ooit als jonge jongen eens mogen lezen van mijn vader.

Zie voor brieven van mijn ondergedoken oom aan zijn broer in krijgsgevangenschap deze link ; Brieven naar 'Stalag 371' / 'Oflag 67'

Ansichtkaart van twee onderduikers aan mijn grootouders verstuurd, 1943.

In de bibliotheek van het Niod vond ik in een autobiografisch manuscript 'De Smalle Weg' ,1978, door Bim van der Klei uit Oisterwijk, een beschrijving van diens onderduiktijd te Haaren, samen met mijn oom - schuilnaam 'Bart' - vanaf april 1943 tot februari 1944.

Gedenkschrift 'St.Olof': 'Dit gedenkschrift is niet bedoeld als een verheerlijking van wat de meesten onder heldendom menen te moeten verstaan, noch van het soldateske in onze gevallen makkers. Neen, die verafgoding is aan ons volkskarakter volkomen vreemd...'

Brief uit de Scheveningse gevangenis van 26 april 1944 waarin mijn oom schrijft 'een ding staat vast, voor langen tijd zal het niet meer zijn'
Het loopt echter geheel anders af. In 1945 ontvangen mijn grootouders een brief van Arie Post waarin hij verteld hoe hij hun zoon zijn maanden in Duitse gevangenschap tot zijn 'transport' naar elders in februari 1945 heeft meegemaakt.

Onder het verslag van de roofoverval op de Gemeentesecretarie van Haaren op 14 januari 1944, o.a. door auteur van het verslag, Martin van de Weijer, staat een uiterst merkwaardig Rapport van 'Ik, Johannes Pertus Wens' en de speurhond BOBBY van de Speurhondenbrigade Bosschenhoofd.

Hergé bedacht in 1953 het Kuifje& Bobby avontuur 'Raket naar de Maan'/'Mannen op de Maan'. Kolonel Jorgen, het voormalig hoofd van de geheime dienst van Syldavie in 'De Scepter van Ottokar 'uit 1938, reist mee als verstekeling. Lees de conversatie in
dit fragment van het stripverhaal tussen de Kolonel en raketgeleerde 'Wolff'.

Wolf' was overigens zowel een bijnaam voor Hitler als ook de Duitse codenaam voor Captain P. Best gedurende diens gevangenschap.
Hergé geeft in deze video zijn mening over het werk dat hij zelf had bedacht.
Was deze Kol.Jorgen een fictief persoon, of zou Hergé met zijn creatie van Kol. Jorgen een levend personage op het oog hebben gehad?

11 september 1944 Brief van mijn grootouders aan 'Beste Adriaan' -mijn vader-, op dat moment krijgsgevangene in Stanislau Het concentratiekamp Vught werd op 5 en 6 september 1944 ontruimd. Mijn oom - 'R' - werd ingedeeld bij het transport van 6 september. M'n grootmoeder vind het heel erg van 'R'. Nu is het wachten op de 'finale'.
Teruggevonden strook H-154/ H-156 van de Kuifje&Bobby cartoon 'De zeven kristallen bollen' door Hergé. Strook H-155 mist een afbeelding en was bestemd voor publicatie op 6 september 1944 in 'Le Soir'.
'Le Soir' kreeg echter een publicatieverbod opgelegd op 3 september, de dag dat Brussel werd bevrijd. De medewerkers van het dagblad werden gearresteerd en voorlopig opgeborgen in afwachting van hun berechting.
Voorpagina van Le Soir van 1 september 1944 met aankondiging van de inzet van een 'nieuw wonderwapen' door J. Goebbels, Toegevoegd heb ik een document ondertekend door H.Himmler, waarin hij Waffen SS Gen. Kammler voordraagt voor een hoge onderscheiding vanwege de succesvolle operationele lancering van de V2 op 5 september onder diens leiding. Een lancering die aanvankelijk stond gepland voor 15 september 1944 - nieuwe maan- zo laat de Reichfuehrer weten.*
Rechts hiervan de 'toevallige'ontmoeting van Kuifje en gen. Alcazar in de cartoon van Hergé op 1 september. Ter vergelijking met een bijna identieke 'gag' op de eerste pagina van 'Cokes in Voorraad' uit Kuifje Weekblad 44 1956.

Brereton Diaries:
8 August'44:
In 1784 Franklin said:'Where is the Prince who can afford so to cover his country with troops for its defense, as that ten thousand men descending from the clouds, might not, in many places, do an infinite deal of mischief gefore a force could be brought together to repel them?'
13 August'44:
Gen.Bradley heartily agrees with our decision not to permit the use of airborne troops in small harassing operations such as requested by Gen.Montgomery.
3 September'44:
I told Gen.Browning that the operation would be mounted tomorrow or not at all.
5 September'44:
"Linnet II", a drop in the Aachen-Maastricht gap cancelled. Planning proceeded on Operation Market.

2000 June 15 : Helmut Knochen ; ‘ Mais je vais vous relater un événement dont je n’ai jamais parlé. A la fin de son séjour, Heydrich me prend à part et me fait une confidence qui m’a stupéfié et que je peux aujourd’hui révéler ’ :" Knochen, la guerre ne peut plus être gagnée, il faudra trouver une paix de compromis et je crains qu’Hitler ne puisse l’admettre. Il faut y réfléchir ". ‘ Manifestement, il voulait revenir à Paris quelques semaines plus tard et prendre des initiatives. Concernant le régime, il semblait envisager un complot. Lui seul avait les capacités et le pouvoir pour agir, alors que le complot du 20 juillet 1944 s’est révélé un travail d’amateurs voué à l’échec. Pour moi, Heydrich était le dignitaire du parti le plus intelligent et, en dehors de lui, il n’y avait personne pouvant comprendre la situation réelle. Il avait compris que l’entrée en guerre des USA impliquait la mise en route d’une formidable industrie de chars et d’avions. L’Allemagne ne pourrait pas suivre ‘.

* uit 'Zwijgen betekende Goud' André Truyman. Lees ook op p. 428/429 'Paralysis in Normandy' p.428/429 hetgeen Captain Basil Little Hart schreef over dit moment in de oorlog - 4 sept. 1944-, nadat hij in de gelegenheid was geweest om de Duitse generaals hierover te horen in 'The Other side of the Hill'
Lees ook 'De brug die zijn gewicht in goud waard was'

' Not a spirit of rebellion and revolt ' a letter by Pater Lodewijk Bleijs , October 1944

2009-02-22T23:55:00.000-08:00

'Onze Lieve Vrouwe van den Goede Duik'

Sterre der Zee, schenk mij Uw hemellicht
Dat ik geruischloos sluipen kan langs 't pad
Naar 't hol dat onder de varens ligt verborgen.
Moeder van God, schenk mij het vergezicht
Van het geloof aan de eeuwigheid, opdat
Ik niet verzink in het moeras der zorgen.

Heide en veen zijn nu mijn toevluchtsoord
als eens voor U de ruigte der woestijnen.
Weer heeft de vijand kinderen vermoord,
Weer moest een volk in slavernij verkwijnen,
Weer heeft een land aan vreemden toebehoord,
Weer kwam het juk der ticheldagers schrijnen.

Zo 'k ooit gebeden heb in vol vertrouwen
Dat al mijn nooddruft diep begrijpen vond
Dan is het nu: Gij kent de striem der touwen;
Gij stond er bij, toen 't marteltuig Hem schond.
De diepste smart van ooit heeft U doorwond:
Gij zijt van aller leed de Lieve Vrouwe.

Gij deelt de smarten niet in groot en klein;
Dat is 't geheim van 't Goddelijk mededoogen.
Hoevelen er ook onderduikers zijn
Gij zijt hun aller weg reeds lang getogen:
Gij kent de veilige slaap in 't stroo der dorpen;
Gij kent de smart weer te zijn uitgeworpen.

Gij deed het lang voor ons; Gij kent het al;
Gij kent het binnenst van een paardestal,
Gij weet hoe mest ruikt en hoe hoeven klinken
Bij nacht schuiflend langs der kribbe rand
Een schim van onraad fluistert en een hand
U meetrekt tot de daken snel verzinken.

Gij kent de vlucht; 's daags hitte, 't nachtelijk vriezen,
Het angstig zweeten, als de kruisweg komt
Achter 't bedrieglijk scherm der dunne boomen;
Geluiden die zich in den nacht verliezen;
De schrik, wanneer de weg zich plotseling kromt
En er een schildwacht roerloos staat te droomen.

Op onraad staan de wieken der molen.
De horens blazen onraad door het land.
Onraad is het gefluister in de struiken.
Nooit kan ik voor dit onraad onderduiken
Als 't onraad blijft in 't eigen hart verborgen,
En 'k mij niet overgeef in Uwe hand.

Want zoo ik niet geloof dat steeds mijn ziel
Onkwetsbaar blijft, zelfs als des vijands loopen
Zich richten op mijn hart dat aan Uw heilig
Geded is toevertrouwd; - dan, nergens veilig
Ben ik een strooper die zichzelf ging stroopen,
Een jager die in eigen strikken viel.

Sterre der Zee, daal neer dus in mijn hart
En maak het stil, als vogels in hun nesten
die argeloos het zwiepend zwerk vertrouwen.
Hoe ik ook zwerf, toch steeds ten lange leste
Kom ik tot U die zijt van onze smart
En onzen goeden duik de Lieve Vrouwe.

Schenk Uw mild mededoogen aan de boeren;
Bewaar mijn voeten voor de valsche klem
Van hen die met den Duitschen vijand hoeren.
Dan, elken dag als ik den dauw weer ruik
Zal ik U prijzen met gesmoorde stem
Gij, Lieve Vrouwe van Den Goeden Duik.

A. DEN DOOLAARD

Aan 'pater Lodewijk' droeg A. den Doolaard - een der voortreffelijkste Nederlandse schrijvers - het "Gebed tot Onze Lieve Vrouw van den Goede Duik" op dat hij - aan depressies ten prooi - in de herfst van 1944 in Londen dichtte.
"Moge dit gedicht, geschreven voor katholieken door een niet-katholiek, getuigenis afleggen van den nieuwen eerbied voor elkanders overtuiging die tijdens den oorlog tusschen Nederlanders van verschillende richting is gegroeid en hopelijk in de vredesjaren behouden zal blijven", zo schreef A. den Doolaard in zijn inleiding op 'De Partisanen' aan welke bundel bovenstaande versregels zijn ontleend.

Bron: 'De Aal van Oranje' , een biografie van pater Bleijs
Jan van Lieshout 1988

'Resistance in the Netherlands'- the Catholic Share
To form a true idea of the active and passive resistance movement in the Netherlands, a resistance which has the cooperation of a very large part of our people, we must consider it not only in its present state but also in its origin and growth. Resistance has existed since May 1940, but during the four years of occupation the meaning of the word has changed considerably. When we speak now of resistance, we immedeately think of its comprehensiveness, its systematic organisation, its unbreakable power. But that is something of the last two years.
Besides lack of experience and organisation, ‘public opinion’ has had a great influence on the formation of the resistance movement. Just as in countries outside of the continent, we in occupied territory, were not entirely convinced that the final outcome of the war lay only with the Allies. Although nearly everyone wanted to be known as an anti-nazi, most people only sympathised with direct resistance against the occupying power from afar. Some classes indeed, especially among the civil servants, disapproved of resistance altogether; they saw in it the danger of its provoking still serner measures against the population without any compensating advantages.
Consequently resistance was restricted for the most part to small groups of underground workers. And for this reason these pathfinders have a right to a greater and higher degree of praise. For the part they played was not to strengthen, under the inspiring example and courage of others, a resistance movement already strong, but inspired only by their own courage, to cooperate in building the foundations for the coming resistance which by its universality was to develop into such an effective power.
This work of pioneering generally had to be paid for with imprisonment and the concentration camp, and in many cases with death itself.
The attitude of the Germans themselves had also checked the development of the resistance movement. For from the very beginning, the nazi leaders intended to follow with the Dutch a procedure entirely different from which they had employed for instance with the French and the Belgians. The explanation for this is to be found not in military considerations, but also in ideological reasons. We were considered to be Arians and according to German race specialists, purebred Arians. Moreover the nazi had apparently been misled to a great extend by their few Dutch nazi friends about the mentality of our people. They were convinced that we could gradually be made into friends and allies. Because of these reasons the Germans aimed at the nazification of our people through the slow and less sensational methods of a gradual process. They wished us to have time to get accustomed to the nazi-way of thinking; by means of cleverly propagated ideas we should begin to feel ourselves accustomed towards the sphere of nazi interests and brought within its limits.
Everythingwould follow accordingly.
This design, however, failed completely.
When the Germans became aware of it, they changed their tactics immediately. To compel us to accept and carry out the national socialist ideas, to crush forever the now apparent powers of resistance so deeply rooted in our nation, every forcible means, both human and inhuman, were employed. The effect, however, was exactly the opposite. The inward resistance became more and more conscious, it grew strong enough to manifest an outward opposition. Just because the Germans had no idea of this inward opposing power in our people, they were completely unable to cope with the active and passive resistance which from now on became more and more universal, more daring and better organised.
It would not be right to attribute to the first underground workers this inward resistance that has gradually increased among our people since the beginning of the occupation, although the fear originally felt for these heros finally turned into admiration. As said above, their influence in the first years was necessarily very limited.
The underground press has had a far greater influence, however, it should not be forgotten that in the first two years, this press had not the wide circulation of the later years.
The honour of having developed and guided the inward power of resistance of our people belongs largely and decisively to their spiritual leaders. The spiritual resistance has been the earliest and in a way the most effective. It has always reached the entire population. From the very beginning it was so obvious and daring that once it drew general attention and admiration. And in its frontline, both in the opinion of catholics and non-catholics alike, stood the Catholic bishops.
Many years before the German invasion, they had already condemned the national socialist theories as unchristian; prominent support of the Dutch Nazi movement, because of its proximate anger to faith and morals, was forbidden under penalty of being denied the sacraments. After May 1940 this measure of church discipline was extended; ordinary membership of the movement or of any of its disguised branches was also forbidden.
Again and again attempts were made to persuade the bishops to adopt a more accomodating attitude. I remember the case of a priest who normally would have been sent to a concentration camp, being released without further ado, lest impending negotiations with the Episcopate should be jeopardized.
In spite of all pressure, however, the bishops remained steadfast in the attitude which they had taken up in the beginning. The leaders of no other religious body have been so uncompromising. By word of mouth – a report of which reached the Netherlands in 1943 – H.H. the Pope praised this firmness. In no other country, said the Pope, have the bishops guided the faithful so clearly, so unanimously and so courageously in the battle against the errors of national socialism.
This guidance was not given in secret, but openly in pastoral letters: letters all of which were remarkable for their fighting spirit. Some of them were outstanding in our national life, as for example the letters of protest against suppression of the catholic workers Guild. Also the pastoral letter which again rejected national socialism with all its consequences as being opposed to christian principles. The conclusion of this letter was surprising, since it reiterated words written by the German bishops in a document which reached the Netherlands through underground channels. The argument so often used by the friends of the nazi about the discrepancy between Dutch and German bishops, was once and for all overturned, when this letter was read in public.
Remarkable also was the letter of the spring of 1943:
‘In every sphere Nazism attempt to extend its influence and take the lead. Although Nazism remains the powerful master of the situation here, the spiritual powers of resistance of the overwhelming majority of the Netherlands people is unbroken. This fills us with great consolation and faith in the future. Despite all suppression of these differently minded and the bait of various material advantages, the Netherlands people will never become nazist if we remain but loyal to our ancestral faith.’
Summing up the latest injustices, the letter referred to the forcing of man into the German war industries in these words: ‘the limit has been reached’. It then openly pointed out that the orders of the occupying power were contrary to the 4th commandment which includes patriotism. The end of the letter brands the nazileader’s call to fight Bolshevism in defence of Christianity as a catchword and a lie.

Not a spirit of rebellion and revolt. On the contrary the spirit of extreme willingness and utter consequence.Pater Lodewijk Bleijs , October 1944

'Resistance in the Netherlands'- the Catholic Share, as it was described by Pater Lodewijk Bleijs' ,C.ss.R in an article published in the English Catholic weekly 'The Tablet, a weekly newspaper and review' No.5449 , October 14, 1944.

'America, a catholic review of the week' published the unabridged article and titled it : 'Spiritual basis of Holland's resistance', Februari 3, 1945.

1942 / '44 : Brieven van René Norenburg

2008-03-12T00:23:00.000-07:00

...In diezelfde tijd ontstond er onder de studenten aan de universiteiten onrust. Daar lekte op donderdag 10 december 1942 uit dat in het kader van de Arbeitseinsatz 6.000 a 8.000 mannelijke studenten voor tewerkstelling in Duitsland zouden worden opgeroepen. Op 18 december zou een eerste groep voor vertrek klaar moeten staan. Het decembernummer van De Geus onder studenten, het ondergrondse studentenblad dat de Haagse broers Drion in het najaar 1940 waren begonnen, maakte melding van deze dreigende deportatie.
Om mogelijke Duitse razzia's onder studenten te voorkomen maakte de Vrije universiteit op die 10e december bekend dat de kerstvakantie terstond inging. Andere universiteiten volgden dit voorbeeld. Op maandag 14 december kondigde de Raad van Negen ( de ondergrondse vertegenwoordigende organisatie van de Nederlandse studenten ) een proteststaking af, die echter weinig succes had. Er ontstond op de universiteiten toch zo'n beroering dat de Duitsers enkele dagen later ervan af zagen om studenten naar Duitsland te sturen. De Raad van Negen riep op 20(?) januari via een extra-nummer van De Geus de studenten op hun studie voorhands weer te hervatten:
'Extranummer' 23 januari 1943 Bekendmaking van de vertegenwoorders der Universiteiten en Hogescholen.

Uit : 'Verzetsman Gerrit Kastein 1910-1943'-Een communistische intellectueel van een vreeswekkende koelbloedigheid- Buck Goudriaan.

Dan wordt er op 5 februari 1943 wordt een aanslag gepleegd op Gen. Seyffardt. Deze generaal buiten dienst was door de Duitsers benaderd en vervolgens aangesteld tot Befehlshaber van het 'Vrijwilligerslegioen Nederland'... Mijn oom duikt enkele dagen later onder, nadat de Duitse bezetter er - in reactie op de aanslag - toe overgaat om studenten op te pakken. Mijn oom reist dan, hals over kop, naar Verviers in België.
Lees hier meer over de achtergrond van de aanslag.

Voorjaar 1943 : René vertelt in een brief aan zijn broer in krijgsgevangenschap over de 'loyaliteitsverklaring'.

De vader van René krijgt op 12 mei een brief in de bus van het Duits gezag Er wordt om opheldering vraagt waarom zijn zoon nog niet in Ommen verschenen is om te voldoen aan de oproep zich te melden voor de verplichte tewerkstelling in Duitsland. Lees over de chronologie van de verplichte abeidsinzet een samenvatting van hoofdstuk 14 uit H.J. Neuman's 'Arthur Seyss-Inquart -het leven van een Duits onderkoning in Nederland-'.

Juli 1943 René schrijft zijn broer dat hij om 'gezondheidsredenen' een 'rustkuur' doet op het platteland René schrijft in bedekte termen dat hij nu wederom is ondergedoken, ditmaal om te ontkomen aan de verplichte tewerkstelling in Duitsland. Hij had een oproep ontvangen om zich te melden in Ommen, omdat hij immers de door de Duitse bezetter verlangde 'loyaliteitsverklaring' niet had ondertekend.

In het manuscript de 'Smalle Weg' beschrijft Bim van der Klei zijn onderduiktijd met mijn oom René bij de familie Hoevenaars in Haaren

Lineaal van René.

1 oktober 1943 Menu-kaart ter gelegenheid van de verloving van René's zus Hanny.

René aan de overzijde van de tafel naast Gondje, de verloofde van zijn krijgsgevangen broer Adriaan, bij het diner ter gelegenheid van het verlovingsfeest van zijn zus Hanny met Jan Schaepman 1 okt. 1943

6 dec.1943 René : '...alles gaat nog prima hier, die paar maanden kunnen er ook nog wel bij. Houdoe! Bart.'

Brieven van mijn oom aan een vriendin - Jooske - najaar 1943

Mijn oom is tijdens zijn onderduiktijd in Haaren in contact gekomen met vertegenwoordigers van een verzetsorganisatie : de Raad van Verzet. Medeonderduiker Bim van der Klei schrijft erover in 'De Smalle Weg'. Lees hier dertien pagina's van het manuscript over diens onderduiktijd in Haaren..
Lees hier over de 'voorbereidingsgroep Zuid van de Raad van Verzet'.

23 febr.1944 Briefje van René waarin hij zijn ouders bericht dat hij is opgepakt op het station van 's Hertogenbosch bij een controle, en dat hij nu onderweg is naar Scheveningen. Hij schrijft dat hij zal proberen de groeten te doen aan zijn oom Jo. -De broer van zijn vader die reeds in het 'Oranjehotel' gevangen zit-.

De moeder van René informeert zijn broer Adriaan dat René is opgepakt en gevangen zit in Scheveningen.
1e brief van René uit het 'Oranjehotel', 13 maart 1944, waarin hij ondermeer vertelt op welke dag en waar hij is opgepakt.

Het verhaal van René wijkt ietsje af van het verslag van 'Paul Den Bosch' , de regio-commandant van zijn verzetsgroep Raad van Verzet ; '1e Vrijkorps Zuid'.

-concept?-Briefje aan René in Scheveningse gevangenis. auteur onbekend - misschien zijn oom Jo-

3e brief van mijn oom, geschreven op 26 april 1944 'Oranjehotel', Scheveningen.

Enkele niod-documenten met betrekking tot het 'Vrijkorps Zuid' van de 'Raad van Verzet'in Zuid- Nederland.
'Paul Den Bosch' commandant RvV Zuid vertelt over het 1e Vrijkorps zuid.
'Paul Den Bosch' commandant RvV Zuid doet verslag van de arrestatie van Garshagen ('Rento') en mijn oom René ('Bartje').

" Vriend & Vijand " door Bert Poels met informatie over Loek Lansdorp en de verzetsgroep op de 'Zwarte Plak '.

Bijzonder Gerechtshof te Arnhem tegen Jacob Eduard Feenstra,wonende te Arnhem,gedetineerd te "Avegoor",Ellecom,majoor der Cavalerie b.d.
Vonnis dd.22.02.1946 "Gedurende de tijd van de huidige oorlog opzettelijk een ander blootstellen aan vrijheidsberoving door of vanwege de vijand(hetgeen vrijheidsberoving van langer dan een maand resp.de dood tengevolge heeft gehad)resp.opzettelijk in tijd van oorlog de vijand hulp verlenen.Motivering der opgelegde doodstraf o.a. i.v.m.het feit dat verdachte oud Hoofdofficier van het Nederlandse leger is. Voorts ontneming van beide kiesrechten (Geen verlof cassatie in te stellen).
Zie ook:standaardwerk de Jong,Politierapport 1940-1945 van H.Kraaijenbrink.

Agenda van mijn vader uit 1945. Hij noteerde hierin het onderduikadres in Verviers waar zijn jongere broer in 1943 een poos heeft verbleven.